miércoles, mayo 17, 2006

Dezasete de maio: Día das Letras Galegas

Como cada dezasete de maio dende fai corenta e tres anos, en Galicia celébrase o Día das Letras Galegas. O día das letras galegas naceu no ano 1963 (evidentemente o dezasete de maio) ano no que se cumpría o centenario da obra de Rosalía de Castro Cantares Gallegos.

Trátase dun día simbólico no que se homenaxea a un escritor galego e no que se reivindica non só a existencia de literatura en lingua galega senon a súa longa historia e actividade actual. Este ano o homenaxeado é Miguel Lugris un coruñés que durante a súa vida, como todos os que se movían no ámbito socio-político galego, loitou pola lingua galega.

O galego... una lingua en constante represión (tanto na Idade Media como na Moderna) que a persar dos golpes recibidos e da prohibición en moitos lugares do seu uso, segue viva e dalle voz a una cultura realmente excepcional.

3 comentarios:

Alberto dijo...

Eu tamén fixen un pequeno homenaxe a lingua galega no meu blog (//mispostit.blogspot.com). E facendo agora un comentario quizais demasiado político, dame medo que unha lingua tan fermosa como ista se vexa abocada a manipulación e aproveitmento nada decoroso por parte dos nacionalistas galegos, que parecen ergirse como os únicos que teñen dereito a fala-la. Ainda así, por sorte as linguas son dos falantes e do pobo que as fala, non dos políticos que as queren usar.
Un saudo dende A Coruña

Duducou dijo...

Boas,
Non pensarías que iba quedar eu sin escribir na miña lingua preferida nun día como este!

A verdade é que sí, é unha lingua reprimida, pero po-la propia sociedade galega. A diferenza doutras linguas como o catalán e o euskera, o galego non goza de recoñecemento social, xa que está asociada aos pobos e ao ambiente rural, e por conseguinte, a un nivel sociocultural máis ben baixo. A xente sinte casi vergonza de falarlo, e, nas cidades, como A Coruña e Santiago, fálase castelán.

Oxalá que pouco a pouco os galegos se sintan cada vez máis orgullosos da súa lingua, xa que é parte da súa personalidade como pobo, da súa historia e da súa cultura.

É un elemento máis que enriquece este magnífico pobo que val a pena coñecer!

Eu síntome orgulloso de saber o pouco que sei, e como vedes, aproveito calquera oportunidade para falarlo.

Saudiños!

El peregrino dijo...

Hola!!

Pues yo como no tengo los conocimientos adecuados (al menos no son completos) y tampoco demasiado tiempo para ponerme a aprender pues no te puedo contestar en gallego, pero te contesto de todos modos. Espero que me lo permitas.

A mi ya sabes que es una lengua que me encanta y el acento es totalmente musical y dulce. Algo hablo aunque tampoco mucho entre otras cosas porque no estoy alli el tiempo suficiente como para aprenderlo. Aunque bien que me gustaria. Al igual que me gusta gran parte de su identidad cultural, sobre todo la gastronómica, jejeje.

Al igual que el sr. oso y el sr. dudu, yo sin ser gallego siento Galicia como parte de mi ser, alli me encuentro como en casa, mejor incluso que en el Madrid de mis amores (y agustias).

Para despedirme menciono una canción: "Ferrol" de los Limones que tiene una estrofa con la que me identifico a pesar no ser de alli (algo de sangre si que llevo) y que dice:

"Sigo una tradición,
costumbres que esta vez mi tierra me enseñó. Vivir con el misterio de saber si vengo o voy...".

ABURIÑO!!!